Hieronder vindt u een overzicht van de 15 krachtlijnen van het programma van Ivan Sabbe. Klik op de titels en lees ieder interessant en boeiend standpunt.
1. Maximaal Vlaanderen, minimaal België
Met België als het kan, zonder als het moet. Want het huidige België werkt niet. Vlaanderen moet, net zoals Brussel, zo autonoom mogelijk worden. Zodat het zijn eigen beleid kan bepalen, zodat zijn welvarende positie niet langer wordt gehypothekeerd, en zodat er een economische heropleving komt. Het behoud van België voor de toekomst van Vlaanderen is alleszins geen noodzaak. Als de Franstaligen de confederatie blijven weigeren en Vlaanderen biljven chanteren, dan moet er geopteerd worden voor een volledig onafhankelijk Vlaanderen. Want Vlaanderen is perfect leefbaar als volwaardige Europese lidstaat.
2. Beter belonen: minder afromen
De overheid legt beslag op 48% van het bruto nationaal inkomen. Dat betekent dat elke Belg tot eind juni voor de overheid werkt, en pas daarna voor zichzelf. Dat overheidsbeslag moet dalen. Belastingen dienen om maatschappelijke noden te lenigen, niet om een al te gulzige overheid te voeden. Daarom moet de belastingsdruk zo laag mogelijk worden gemaakt voor burgers en bedrijven.
Lastenverlaging zorgt voor een betere economie, verhoogt de koopkracht en stimuleert het ondernemen. Een uniform belastingstarief onder de vorm van een vlaktaks is de ideale oplossing. Allerlei financiële achterpoortjes zullen dan niet langer nodig zijn, waardoor ook de fiscale fraude aanzienlijk zal verminderen.
3. Wel vreemdelingen om te werken, niet om te profiteren
Migranten kunnen worden aangetrokken om te voorzien in economische behoeften. Een verblijfsvergunning moet worden gekoppeld aan een arbeidscontract, het systeem van de Europese ‘blue card’. Arbeidsmigranten hebben recht op dringende medische verzorging. Andere sociale rechten krijgen ze als ze daar financieel toe bijdragen. Er moeten ook strenge maatregelen worden gesteld inzake de Snel-Belgwet, huwelijksmigratie en gezinshereniging van niet-EU burgers.
Voor wie hier wil werken en leven, is inburgering een must. Dat vertaalt zich in een actieve deelname aan de samenleving, inclusief rechten, plichten en het aanleren van de taal. Het is immers evident dat onze maatschappij niet kan overleven op basis van gettovorming en interculturele diplomatie.
4. Wel geld voor gezondheid, niet voor de mutualiteiten
Vlaanderen moet meer bevoegdheden krijgen in de gezondheidszorg, zodat we voortaan zelf kunnen beslissen over de uitbouw en de financiering van onze gezondheidszorg, zonder betutteling van over de taalgrens. De almachtige ziekenfondsen moeten zich opnieuw tot hun kerntaken beperken. Ze moeten een adviserende in plaats van regulerende rol krijgen in het beslissingsgebeuren over zorgverstrekking, medische infrastructuur en terugbetaling van geneesmiddelen.
Het huidige geldverslindende systeem derdebetaler, waarbij de geneeskundige zorgen worden terugbetaald via de ziekenfondsen, moet worden gestopt. Betalingen tussen geneesheren en het RIZIV kunnen eenvoudig én rechtstreeks via de SIS-kaart worden geregeld, wat een jaarlijkse besparing van ruim 850 miljoen euro betekent. De ziektekosten kunnen sowieso niet langer stijgen met 4,5% bovenop de inflatie. Bij 2% inflatie leidt dat tot een verdubbeling van het budget in 12 jaar! Dat tart alle verbeelding. Beperking is dus sowieso vereist.
Een nulgroei gedurende de volgende vijf jaar is een must en bovendien een haalbare zaak. Hierdoor zal extra ruimte vrijkomen voor de verdere uitbouw van de gezondheidszorg, een correcte honorering van de geneeskundigen, een volwaardige renumeratie van paramedische zorgen, en een significante terugbetaling van medicijnen.
5. Wel een sociaal vangnet, geen sociale hangmat
België is het enige land in Europa waar werkloosheidsuitkeringen niet beperkt zijn in de tijd. In de buurlanden is dit wel het geval, en daar heeft de maatregel gezorgd voor een vermindering van de werkloosheid. In België is er amper een verschil tussen het inkomen uit werkactiviteit en het inkomen bij werkloosheid. Meer zelfs, werken is financieel vaak minder interessant. Dat blijkt ondermeer uit de 50.000 openstaande jobs en de 150.000 werklozen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat België het enige land is waar generatiewerkloosheid van vader op zoon wordt doorgegeven.
Geld krijgen om niets te doen, hoort niet. Iedereen moet zijn steentje bijdragen. Het activeringsbeleid moet worden opgevoerd en daar mogen ook leefloners niet aan ontsnappen. Wie inspanningen levert om te voorzien in zijn eigen sociale zekerheid door het verwerven van eigen woning, mag niet langer worden gestraft door de onroerende voorheffing. Die voorheffing moet worden afgeschaft. Het voorzien in een eigen woning verdient het om te worden beloond.
6. Wel minder lasten voor KMO’s, maar geen subsidies voor bedrijven
De koopkracht van de burgers is gebaat met een gezonde particuliere sector die werk en inkomen genereert. Daarom worden vennootschappen beter belast met een vlaktaks van circa 20 %. Een vlaktaks is een rechtvaardige belasting en behelst ondermeer het heffen van één uniform belastingstarief en het afschaffen van aftrekposten en vrijstellingen.
Door deze enorme administratieve vereenvoudiging worden veel zelfstandigen en KMO’s verlost van een ingewikkelde, ondoorzichtige belastingwetgeving waar alleen de fiscus en belastingconsulenten beter van worden. Daar komt bij dat de overheidssubsidies voor bedrijven moeten worden afgeschaft. Er zijn wel uitzonderingen mogelijk voor innovatie, onderzoek en ontwikkeling. Zelfstandigen en ondernemers moeten bovendien van de onroerende voorheffing worden verlost. Het is unfair dat ze belast worden omdat ze onderdak bieden aan economische bedrijvigheid en werkgelegenheid.
7. Wel een kleinere doelmatige overheid, al het overige privé
Nutteloos geworden en geldverslindende instanties zoals de Senaat en de provincies worden afgeschaft. Taken die niet tot de kerntaken van de overheid behoren, moeten worden afgestoten of tot een minimum herleid. De dure ministeriële kabinetten met de ‘vriendenpostjes’ moeten worden afgeslankt en vervangen door neutrale professionals.
Lokale besturen staan het dichtst bij de mensen en genieten het vertrouwen van de bevolking. Daarom moet de slagkracht van deze besturen worden versterkt. Enkel door drastisch en rationeel te saneren en het overheidsapparaat transparant en efficiënt te maken, kan dit land weer financieel gezond worden. Er hoeft daarbij geen bloedbad te worden aangericht: door 1 op 3 ambtenaren die met pensioen gaan niet te vervangen, lost het probleem zich vanzelf op.
8. Wel kwaliteitsonderwijs, maar geen administratieve rompslomp
Het Vlaamse onderwijs behoort wereldwijd tot de top dankzij de vrijheid van onderwijs en het uitmuntende scholennetwerk. Om ervoor te zorgen dat deze kwaliteit niet verloren gaat, mogen directeurs en onderwijzend personeel niet bedolven worden onder administratieve verplichtingen.
9. Wel degelijke ruimtelijke ordening, maar geen reglementitis
De wetgeving rond de ruimtelijke ordening is een onontwarbaar kluwen geworden en is hoogdringend toe aan vereenvoudiging en transparantie. Ruimtelijke ordening moet kortere en doorzichtigere procedures krijgen zodat er sneller uitsluitsel komt en meer rechtszekerheid over de toekomst van een goed. Er moet één geïntegreerde procedure voor zowel stedenbouwkundige als milieuaanvragen worden opgesteld.
Verder moet er dringend een einde komen aan de zelfverrijking van de overheid door middel van het nieuwe grond- en pandendecreet. Van deze wettelijk toegestane bemoeienissen met privé-bouwprojecten wordt enkel de sociale sector –de overheid dus- beter, en dat integraal op kosten van de Vlaamse gezinnen en private investeerders. Een duidelijke en realistische toekomstvisie rond woon-, werk- en verkeersbehoeften dringt zich op.
10. Wel een zuiver milieu, maar geen groene leugen
De milieuproblemen moeten rationeel en ernstig worden aangepakt in plaats van louter iedereen de daver op het lijf te jagen met apocalyptische voorspellingen. Milieu en energie zijn geen bedreiging maar een opportuniteit voor meer welvaart en een gezonde leefwereld. Innovatie en technologische ontwikkeling zijn de sleutelbegrippen om tot duurzame oplossingen te komen. Bedrijven moeten kunnen investeren in onderzoek en ontwikkeling in het kader van ‘schone productie’, in plaats van te investeren in ‘lucht’.
In de landbouwsector moet paal en perk worden gesteld aan de overgereglementeerde en ondoorzichtige subsidiepolitiek. De normen van het mestactieplan en de VLAREM-normen moeten realistisch worden gemaakt. Een goede en toepasbare milieuregeling behoort immers tot de kerntaken van de overheid.
11. Wel 40 jaar werken met een beter pensioen voor iedereen
De gemiddelde loopbaan duurt momenteel 37,2 jaar. Deze situatie is echter onhoudbaar door de toenemende vergrijzing. Om een volwaardig pensioen te krijgen, is een arbeidsloopbaan van 40 jaar nodig als norm. In de toekomst zal bij interprofessionele akkoorden de loonsverhoging moeten worden gecompenseerd door een evenredige procentuele toename van de arbeidsduur. Daar staat tegenover dat de minimumpensioenen moeten worden opgetrokken. Iedereen heeft immers recht op een gelijkaardige sociale bescherming, ongeacht of het om een ambtenaar, werknemer of zelfstandige gaat.
12. Wel goeduitgebouwde horeca, maar flexibeler tewerkstellingsbeleid
Het zal een krachtdadig ingrijpen vergen om er financieel en economisch weer bovenop te geraken maar dat mag geenszins gebeuren ten koste van de reeds erg kwetsbare horeca. Cafés en restaurants krijgen al geruime tijd zware opdoffers te incasseren en moeten dan ook minder belast worden, zodat Vlaanderens belangrijkste maatschappelijke weefsel niet verder afkalft.
De BTW moet daarom zonder pardon omlaag. Gedaan ook met het gezanik over beroepsonkosten: die moeten 100% fiscaal aftrekbaar zijn. De achterhaalde werkregeling voor jobstudenten en gelegenheidswerk vergt dringend een maximale versoepeling. Het rookverbod dient een rookrichtlijn te worden, en dus een vrije keuze van iedere uitbater.
13. Wel alle verkeersmiddelen gebruiken, maar er dan ook in investeren
We staan elk jaar met zijn allen miljoenen uren in de file omdat de wegen verzadigd zijn en het wegennet verwaarloosd is. Dit hypothekeert niet enkel het milieu en de levenskwaliteit, maar ook de economie. Nieuwe infrastructuurwerken en het realiseren van broodnodige ‘missing links’ dringen zich op. Snelwegen moeten extra rijstroken krijgen, dynamische en geloofwaardige snelheden moeten worden geïntroduceerd, fietspaden moeten berijdbaar worden, voetpaden veiliger en verkeersregels moeten in verhouding komen te staan tot de lokale situatie.
Vrachtvervoer via spoorwegen en waterwegen moet worden gestimuleerd en uitgebouwd. Het openbaar vervoer van De Lijn moet worden herbekeken want het kost handenvol geld terwijl het geen volwaardig alternatief is voor personenvervoer per auto. Flitspalen mogen niet louter een Vlaamse aangelegenheid zijn terwijl de verdeling van het boetefonds voor de helft naar Wallonië vloeit. De superboetes op hun beurt moeten worden herleid tot een normaal en aanvaardbaar Europees niveau.
14. Wel vakbonden, maar met rechtspersoonlijkheid
Vakbonden oefenen belangrijke publieke taken uit, zoals de uitbetaling van de werk-loosheidsuitkeringen. Bovendien zijn ze verbonden met de traditionele partijen. Ze zijn machtig, maar kunnen gerechtelijk niet aansprakelijk worden gesteld. De vakbonden dienen echter alsmaar meer het eigen belang in plaats van het algemeen belang. Vakbonden dienen daarom rechtspersoonlijkheid te krijgen. Zodat ze, net zoals elke onderneming of vzw, ter verantwoording kunnen worden geroepen en zodat hun structuren en financiën transparant en controleerbaar worden.
15. Wel een goeie opleiding, maar kunnen werken vanaf 16 jaar
Zowel de arbeidsmarkt als de jongeren hebben baat bij een versoepeling van de leerplicht tot 18 jaar. Jongeren in het beroepsonderwijs moeten vanaf hun zestiende de kans krijgen om te kiezen voor een voltijdse betrekking om schoolmoeheid te vermijden.
